زندگينامه الفرد نوبل بهمراه جايزه هاي ان
زندگينامه ابو علي سينااز اغاز تا پايان زندگي اين بزرگ ايراني و افتخارات ان در جهان و ايران
اسكندر مقدونى فاتح سى و شش كشور اسكندر در ميان پادشاهان ، شهره جهان است ، آوازه كشورگشائى و جهانگيرى و اقتدار او به همه جا رسيده ، خاور تا باختر، روم و ايران و هند تا چين و تبت ، همه را تحت تسخير كشيد و گشاينده سى و شش مملكت گرديد، فردوسى در ديوان معروفش درباره او مى گويد:((كه او سى و شش پادشاه را بكشت ))بالاخره او آنچنان عظمت و اقتدار پيدا كرد كه به هر ديار كه يورش مى برد و به هر كشور لشكر مى كشيد، سلاطين و بزرگان آن ديار با تقديم هدايا از او استقبال مى كردند و در برابر او سر تعظيم فرود مى آوردند در خطه هاى مختلف جهان شهرهائى به نام تاءسيس و مجالسى به نامش بر پا مى كردند.عجيب اينكه تمام اين كشورگشائى ها و فتح و جهانگيرى در مدت بسيار كوتاهى يعنى در پانزده سال ، آن هم در دنياى آن روز انجام گرفته است ، چون مجموع مدت سلطنت او از پانزده سال تجاوز نمى كند كه 9 سال پيش از قتل ((دارا بن دارا)) و شش سال پس از مرگ او بوده است .او در سن 21 سالگى زمام امور سلطنت را به دست گرفت و در سن 36 سالگى يك كشور پهناورى را كه با زور و شمشير بدست آورده بود پشت سر گذارده ، ناگزير دل از دنيا بركند و ديده از جهان بربست . (1)
كتاب «آموزش پانتوميم» نوشته عليرضا خمسه به تازگي منتشر شده است. او كه سالهاست در زمينه پانتوميم فعاليت ميكنند تلاش داشته تا در اين كتاب به سادهترين شكل ممكن به آموزش پانتوميم بپردازد
نگارخانه هفت ثمر، تعدادى از آثار بيتا وكيلى را در معرض تماشاى عموم قرار داده است.بيتا وكيلى آثارى عرضه كرده است كه هيچ نوع رابطه اى با پديده هاى آشناى موجود در محيط ندارند.او به دنبال نوعى انتزاع خالص است، از اين رو تصاوير قابل شناخت به آثار او راهى ندارند. بيتا وكيلى در تصوير كردن آنچه مى پسندد، آنقدر خود را آزاد ساخته كه فقط بيانى خالصانه و ناب مى تواند ميانجى او و جهان پيرامونش باشد. او با حذف روايت، حذف عناصر آشناى طبيعت، حذف هر نوع بيان ادبى يا فلسفى، به دنبال نوعى خلوص و رسيدن به معنايى است كه تنها با بيان پالايش يافته تجسمى ميسر است.
شيرين پيله ورى، تعدادى از نقاشى هاى خود را در نگارخانه هفت ثمر به نمايش گذاشته است.پيله ورى با جذابيت و افسون طراحانه اش به آرايه هاى تجسمى نقاشى هايش استحكام مى بخشد.آثاراين نقاش، گزارش هايى تصويرى از مفاهيمى هستند كه ذهن او را به خود مشغول داشته اند: اجراى واقع نمايانه همراه با تعابير ذهنى او، نوعى ابهام دلپذير كه در مقابل نگاه مخاطب آشكار و پنهان مى شود... آثارى كه گاه به يك قطعه سونات موسيقى مى مانند.
تا پیش از وقوع نهضت مشروطه در 1285 خورشیدی (1906 میلادی)، موسیقی رایج در شهرهای بزرگ غالباً مضامین عاشقانه، سرگرم کننده و گاه بسیار بی ارزش داشت. چنان که عارف قزوینی تصنیف سرای نامدار عصر مشروطه در کتابش می نویسد: "وقتی من به ساختن تصنیف های میهنی روی آوردم، این هنر چنان تنزل یافته بود که حتی برای گربه شاه نیز تصنیف می ساختند".
پیامک از دوستی غیر موسیقایی بود. کسی که بارها مرا به خاطر سه تار و سنتور و لطفی و مشکاتیان و علیزاده سرزنش می کرد و می گفت دست از این دامبولی دیمبول بردار. چیز زیادی ننوشته بود. خیلی مختصر به این مضمون "با سلام، درگذشت پرویز مشکاتیان بر دوستداران موسیقی تسلیت باد". همین و بس. اما این بار غم پنهانی در آن محسوس بود. دانستم او نیز در خلوت خویش با آثار مشکاتیان مأنوس بوده است و نیک می دانم امثال او خیلی زیادند،
بیستم خرداد ماه، سالروز درگذشت هنرمندی دوست داشتنی است. زنده یاد استاد علی اصغر بهاری، یگانه حلقه کمانچه نوازی دو نسل دیروز و امروز بود. از این نظر تنها استاد گرامی حسن کسایی را می توان مثال زد که او نیز تنها حلقه اتصال نوازندگی نی از گذشته به امروز هستند. به جرئت می توان گفت همه آنهایی که کمانچه و نی می نوازند، به نوعی شاگرد این دو هنرمند برجسته به حساب می آیند.
شتر مرگ را گریزی نیست، دیر یا زود همگان ناچارند سوارش بشوند. تا کی رو به روی ما زانو بزند. پس بحثی نیست تا آن روز اما من درست نمی دانم مردمان به هنگامش از بهر چه می گریند. اگر ترس از بیهودگی باشد، پر بیراه نیست.
بنيامين بهادري متولد 18 شهريور سال 1361 دانشجوي ادبيات فارسي رودهن بچه آخر خانواده و دوست صميمي فريد احمدي و در آخر مجرد.
کمالالدین ابوالعطاء محمودبن علیبن محمود معروف به خواجوی کرمانی (زاده: ۶۸۹ - درگذشت: ۷۵۳ ه.ق.) یکی از شاعران بزرگ سدۀ هشتم است.مقبره او در تنگالله اکبر شیراز است. او در قصیده، مثنوی، و غزل طبعی توانا داشته، به طوری که گرایش حافظ به شیوۀ سخن پردازی خواجو و شباهت شیوۀ سخنش با او مشهور استاستاد غزل سعدی ست نزد همه کس امادارد سخن حافظ طرز غزل خواجو
ابوعبدا... جعفربن محمد رودکی بزرگترین شاعر و سخنور ایرانی است که به پدر شعر فارسی شهرت یافته است. وی در اواسط قرن سوم هجری در قریه بنج رودک از توابع سمرقند به دنیا آمد.
